كليه زندانيان سياسی را ازاد كنيد                                              حقوق مدني وازادی های سياسی و اجتماعی برای زنان، كارگران و اقليت های ملی و مذهبي                                                  مذهب امری خصوصی است. جدايی كامل دين از دولت                                               حق پوشش، مسافرت و طلاق براي زنان                                                تشكل، اعتصاب و سنديكا حق مسلم كارگران است
     

 

 حقوق بشر و دموكراسی برای ايران

 
     
  تماس با ما   پيوندها در باره ما زندانيان سياسي   اقليت ها   كودكان و جوانان  زنان    كارگري سياسی صفحه ا صلي

     سال 67 فقط آن یک سال نبود- بیش از سی سال است که سال 67 است

   

 

 
 

سخنرانی نمایند “حقوق بشر و دمکراسی برای ایران  "در مراسم یادمان زندانیان سیاسی قتل عام شده در دهه شصت . تورنتو-کانادا

دوستان

از ستم ستم کاران بسیار گفته ایم

از جور جباران

از ظلم ظالمان

از جنایت جانیان بسیار گفته ایم

از زندان ها گفته ایم. از شکنجه ها گفته ایم. از اعتراف گرفتن ها، ازسربریدن ها، از خفه کردن ها گفته ایم.

از قتل های پنهان، از کشتارهای جمعی ی آشکار

از دار و از رگبار گفته ایم.

این گفتن ها شده است گفتِ روزمره ی ما.

از بی رحمی ها گفتن، از شقاوت ها گفتن، از بی شرمی ها گفتن، از نامردمی ها گفتن.

و که این دیوصفتانِ سنگ دل زشت کاری را از مرزِ گنجایشِ واژه گذرانده اند، و دردناک ترین کابوس ها را از عالم اوهام به روزگار ما آورده اند.

و که استخوان می شکنند، دهان می بندند، به زندان می افکنند.

و که دار می زنند

و که به رگبار می بندند

و که تجاوز می کنند- به زندانی تجاوز می کنند.

به دختر- به پسر- به زن- به مرد تجاوز می کنند.

اما مگر نه این است که بیش از سی سال مدام دهان ما را بسته اند.

بیش از سی سال مدام ما را دار زده اند.

بیش از سی سال مدام ما را به رگبار بسته اند

بیش از سی سال مدام به ما تجاوز کرده اند.

سال 67 فقط آن یک سال نبود- بیش از سی سال است که سال 67 است. آن سال تنها نمایش آشکار خونخواری بود.

تجاوز به بازداشتی و زندانی فقط امسال نبوده است- بیش از سی سال است که این دیوسیرتان به روح و جان انسان تجاوز کرده اند.

و ما گفته ایم- همه ی ما گفته ایم و می گوییم باز.

گفته ایم و به درستی گفته ایم، اما هرچه گفته ایم از آن سوی خط گفته ایم.

از ستمی که بر ما رفته است و می رود گفته ایم.

به خود اما نپرداخته ایم.

متفرق ماندیم و دشمنِ ما از تفرق ما بیشترین بهره را برد.

با این که از سرزمینی هستیم "چندملیتی" با پیشینه ی تاریخی ی داد و گرفت های فرهنگی و همزیستی در صلح،  در عرصه ی سیاسی آموزه ی استبداد بر گفت و کِرد ما حاکم مانده است.

گروه – گروه زیر نعلین ستم له شده ایم و هم راه نشده ایم هنوز.

هر گروه تنها خود را محق دانسته است و بر باور خود پای فشرده است و تاب شنیدن دیگری را نداشته است.

امروز، ما با جهان بینی و نگاهِ متفاوت، و با حفظ اصولِ بینشی ی خود در اینجا گرد آمده ایم که بگوییم:

ما می توانیم با حفظ تفاوت در نظرها در مقابل دشمن مشترک حول محور مشترک متحد شویم

 

مگر نه اینست که همه ی ما گفته ایم و می گوییم:

استبداد نمی خواهیم

دیکتاتور نمی خواهیم

آزادی و امنیت می خواهیم

دمکراسی می خواهیم

می خواهیم مفاد "منشور حقوق بشر" اجرا شود.

 

گرد آمده ایم که بگوییم:

ما با همه ی تفاوت ها، درد مان مشترک است و دشمن مان مشترک.

ما در مقابل دشمن همه یک تن ایم.

در محکوم کردنِ جنایاتِ دشمن یک حنجره ایم.

همه یک صدا جنایات رژیم حاکم بر میهن مان را محکوم می کنیم، و از جهانیان می خواهیم که با چشم و گوشِ وجدانِ بیدارِ انسان خون و ضجه را در میهن ما به بینند و بشنوند، و با ما هم صدا شوند. جنایت را دیدن و سکوت کردن هم راهی با جنایت کار است. جهان امروز شاهد ِ فاجعه ی جنایاتِ حکومتِ اوباشان و قمه کشان در میهن ما هست. فاجعه ای که در تاریخِ بشریت بی سابقه است. خونخوارترین و بی رحم ترین دیکتاتورهای پیش از اینان نیز این گونه به روح انسان تجاوز نکرده اند. اعمالی که در زندانِ ابوغریب صورت گرفت و پخش تصاویرش جهان را به خروش آورد، در مقایسه با آنچه این زالوان می کنند عطوفت است. دیگر هیچ کس بهانه برای سکوت ندارد. اسناد فاجعه در مقابل چشمانِ جهان حضور دارد. جهان دیگر بهانه برایِ سکوت ندارد.

پایدار باد مبارزه با ستم کاران