|
به گزارش "کلمه" متن کامل بیانیه شمار ۱۱ میرحسین موسوی بدین شرح است
بسم الله الرحمن الرحیم
مردم شریف، آزاده و آگاه ایران!ا
نزدیک به سه ماه پیش از این زمانی که شما در انتخابات دهمین دوره ریاست
جمهوری شرکت کردید، با این باور به پای صندوقهای رأی رفتید که با تأکیدهای
مکرر مسئولان و تلاش نهادهای مدنی، از آرای تان در برابر مقاصد قدرت طلبانه
گروهی اندک پاسداری خواهد شد. اما تخلفها و تقلبهای سازمان یافته و حوادث
تلخی که متعاقب آن صورت گرفت، از رویدادی که بنا بود سرمایه ای برای ملت ما
فراهم آورد تاسفی بزرگ باقی گذاشت. مشکلی که میتوانست در فرآیندی منصفانه و
بیطرفانه مهار شود با بی تدبیری مسئولان امر، با یورش تبلیغاتی رسانه های
دولتی و حمله نیروهای امنیتی رسمی و غیررسمی به تجمعات آرام و مسالمت آمیز
مردم، به بروز انشقاق، ابهام و اختلاف عمیق و گسترده اجتماعی منجر شد،
وضعیتی که پیامد بلافصل آن جز گسسته شدن رشته های اعتماد میان مردم و حکومت
نیست
جمع کثیری از دلسوزان حوزه های اجتماعی، فرهنگی و سیاسی کشور و نیز مراجع
عظام تقلید و نیروهای آگاه حوزه های علمیه نسبت به افسانه پردازیهای رسانه
های دولتی و حوادثی چون برگزاری دادگاههای نمایشی فاقد پشتوانه حقوقی و
شرعی، برملا شدن فهرست بلند قربانیان، برخوردهای غیرانسانی با بازداشت
شدگان و افشای وجود بازداشتگاههای غیرقانونی واکنش نشان داده و خواستار
رسیدگی به آنها هستند، بلکه همه دلبستگان به نظام جمهوری اسلامی، این
دستاورد مبارزات یک صد ساله مردم و تبلور مطالبات اساسی آنان برای دستیابی
به آزادی، استقلال، عدالت و پیشرفت در سایه دینداری، اینک نگرانند
حفظ تمامیت ارضی و استقلال ملی و صیانت از کیان کشور در مقابل مطامع
بیگانگان و دفاع از اصل نظام جمهوری اسلامی در روند شتابزده حوادثی که پی
در پی رخ میدهند چاره جویی برای خروج از شرایط موجود را بیش از پیش ضروری
ساخته است، هرچند همه به خوبی آگاهیم که در درون دستگاههای حكومتي و شبه
حكومتي افرادی وجود دارند که تنها راه ادامه حضور خود در قدرت را التهاب
آفرینی و بحران زایی های پیاپی و طفره رفتن از حل مشکلات و نابسامانی هایی
میدانند که خود مسبب آنها بوده اند. آنها همچنان به دنبال پوشاندن و پنهان
کردن بحران های موجود با بحران های بزرگ تر و توسعه رفتارهای نابخردانه خود
به مرزهایی خطرناکترند، تا جایی که پس از ایجاد این همه پیچیدگی در فضای
کشور اینک بي توجه به عواقب سنگين رفتارهاي خود با بهانه جویی های واهی
زمزمه هایی خطرناک از جمله زمزمه تسویه های وسیع از دانشگاهیان آزاده و
متعهد را سر میدهند.از این روست که اتخاذ رویکردی اجتماعی (و نه صرفاً
حکومتی) برای حل مسئله به ضرورتی اجتناب ناپذیر تبدیل شده است، ضرورتی که
لازمه آن، بهره گیری از ظرفیت های مردمی نظام جمهوری اسلامی است
اساس چنین رویکرد متفاوتی، پذیرش واقعیت تعدد و تنوع باورها و نگرشهای
موجود در خانواده بزرگ، باستانی و خداجوی ایران زمین است. این راه و رسم
پیامبران الهی و جانشینان آنان بوده و نشان از سنتی الهی دارد که مقام و
کارکرد هدایت نشان دادن راه است و وظیفه داعيان دين به فراهم ساختن بستر
مناسب برای رشد و شکوفایی توانمندیهای انسان جهت تعالی و تکامل محدود میشود.
تاریخ به روشنی نشان میدهد که هر گاه حکومتها خواسته اند به سوی محو تعدد و
تنوع موجود در جوامع بشری دست دراز کنند، چاره ای جز متوسل شدن به چهره های
ظاهرا گوناگون اما در جوهر یکسان استبداد نداشته اند، راه حلهایی که نتیجه
آن نه یکدست شدن افراد جامعه، بلکه بروز نفاق و دوچهرگی در زندگی مردم
خواهد بود و بس. اتخاذ چنین رویه ای نه ممکن است و نه براساس آنچه آموزهه
ای قرآنی به ما یاد میدهد مطلوب است
پس از حوادثی که در این مدت کوتاه بر جامعه ما گذشت کیست که نداند وضعیتی
که ایران امروز در آن قرار دارد حاصل استیلای چنین طرز تفکر اشتباهی بر
تصمیم گیری های کلان كشور است. دستیابی به این وجدان عمومی دستاورد بزرگی
است که گاهی قرنهای متمادی از عمر ملتها و تمدنها صرف تحصیل آن میشود و چه
هزینه های گزافی که در این راه نمیپردازند. اما مردم ما این موهبت بزرگ را
با هزینه هایی بسیار اندک و ظرف مدتی کوتاه به دست آوردند. مردم ما اینک با
پوست و گوشت و استخوان خود دریافته اند که تنها راه همزیستی مسالم تآمیز
سلیقه ها و گرایشها، و اقشار، اقوام، مذاهب و ادیان گوناگونی که در این
سرزمین پهناور زندگی میکنند اذعان به وجود تنوع و تعدد شیوه های زندگی و
اجتماع بر کانون آن هویت دیرینه ای است که آنان را به یکدیگر پیوند میزند،
اگرچه فهم های ضعیف و باژگونه از دین هضم نکنند که این اذعان نه بدان
معناست که اسلام ناب دین حق و آئین خاتم و صراط مستقیم نیست، بلکه یعنی
اجباری در دین وجود ندارد، به درستی که راه از بیراهه بیان شده است. لا
اکراه فی الدین قد تبین الرشد من الغی
از اینروست که علیرغم تمامی حوادث تاسف بار و مرارت خیز این ایام، مردم ما
اینک به نتایجی بسیار ارزشمندتر و ماندگارتر از انتخاب یک فرد دست یافته
اند و این آن چیزی است که آنها را نسبت به اقدامشان برای شرکت در رویداد
انتخابات و هزینه هایی که در قبل و بعد از آن متحمل شده اند دلگرم می کند
در ماه هایی که گذشت نیرویی عظیم از ملت ما آزاد شد، نیرویی که باید به
کارآمدترین شیوه برای سعادت بلندمدت او به خدمت گرفته شود. مردم ما از آنچه
میخواهند آگاهند. آنان تصویر شکوهمند اراده خود را در آیینه آنچه که سپری
شد مشاهده کرده اند و میدانند که سرمایه و توان تحقق بخشیدن به خواستهای
خود را دارند و در این میدان انبوه نخبگان و زبدگان دوشادوش آنان ایستاده
اند. لذاست که اینک همه ما از یکدیگر میپرسیم چه باید کرد؟ این سوالی از سر
ناامیدی و یا بلاتکلیفی نیست، بلکه میپرسیم با این سرمایه عظیم، با این
امید تجدید حیات یافته و با این توانمندیهای فراهم شده چه باید کرد؟
به راستی چه باید کرد؟ در پاسخ به اين پرسش نخستین قدم آن است که بدانیم چه
باید بخواهیم تا بهترین و بیشترین را خواسته باشیم. اگر در یافتن پاسخ این
سوال خطا کنیم قطعا همه یا بخشی از این سرمایه فراهم آمده را از دست داده
ایم. بلکه حساسیت این انتخاب بسیار بیشتر از این است. نیروی عظیمی که ملت
ما فراهم آورده توان آن را دارد که کشور را به سکویی بلند برای جهش به سوی
پیشرفتهای مادی و معنوی ارزشمند ارتقا دهد و یا در یک آنارشي درازمدت فرو
برد. این که نتیجه حرکت ما چه خواهد بود تماما به انتخاب درست ما در این
مرحله بستگی دارد
برخلاف آنچه دستگاههای تبلیغاتی دولتی سعی در القای آن دارند، این ما هستیم
که بازگشت اعتماد و آرامش به فضای جامعه را خواهانیم و این ما هستیم که از
هر اقدام تندروانه و خشن امتناع میکنیم. ما خواسته هایی بسیار روشن و منطقی
داریم. ما حفظ جمهوری اسلامی را می خواهیم، و تقویت وحدت ملی، و احیای هویت
اخلاقی نظام و بازسازی اعتماد عمومی به عنوان اصلی ترین مولفه قدرت ساختار
سیاسی کشور جز با پذیرش حق حاکمیت مردم و کسب رضایت نهایی آنان از نتایج
اقدامات حکومت، و شفافیت در تمامی اقدامات از طریق اطلاع رسانی مستمر ممکن
نیست. در نهضت سبزی که آغاز شده است ما امر غيرمتعارف و نابهنگامی نمی
خواهیم. آنچه ما میخواهیم استیفای حقوق از دست رفته ملت است
استیفای کدام حقوق؟ در درجه نخست حقوقی که قانون اساسی برای مردم در نظر
گرفته است و مطالبه برای اجرای بی کم و کاست و بدون تنازل آن. آری! در
قانون اساسی برای اداره برخی از شئون کشور راهکارهایی ارائه شده است که
شاید زمانی پاسخگوی مقتضیات جامعه و جهان ما نباشد. اما در بخشهایی دیگر از
همین قانون راه روشن اصلاح آنها پیش بینی شده است. در میثاق ملی ما مشروعیت
همه ارکان حکومت متکی به رأی و اعتماد مردم است، تا جائی که اگر دقیق
ملاحظه شود خواهیم دید حتی نهاد نظارت ناپذیری چون شورای نگهبان از هیمنه
نگاه مردم به دور نیست. آری! در قانون اساسی وظایفی سنگین، از جمله وظیفه
نظارت بر انتخابات بر عهده شورای نگهبان قرار گرفته است؛ انسانهای
غیرمعصومی که ممکن است در دام خطا و گناه بیفتند و دچار وسوسه قدرت شوند.
اما در همین قانون به صراحت اعلام میشود که برگزاری اجتماعات از سوی مردم
آزاد است. اگر تنها همین اصل از میثاق ملی ما به درستی اجرا شود حتم داشته
باشید که هیچ یک از ارکان حکومت هرگز امکان سوءاستفاده از موقعیت خود را
پیدا نمیکند
قانون اساسی ما پر از ظرفیتهایی است که هنوز به فعلیت نرسیده اند؛ مسئولان
گاهی با این حقیقت به گونه ای برخورد میکنند که گویی به عنوان امری مستحب
مخیرند همچنان استفاده های بیشتری از ذخائر قانون اساسی ببرند. نه! هرگز
چنین نیست. آنها مکلفند که این ظرفیتها، آن هم تمامی این ظرفیتها را به
فعلیت برسانند. قانون اساسی مجموعه ای یکپارچه است و نباید بر روی بخشهایی
از آن که منافع اشخاص و یا گروههایی خاص را تامین میکند به صورت اغراق آمیز
تاکید شود و بخشهایی دیگر که حقوق مردم را دربر گرفته است معطل باقی بماند،
یا ناقص به اجرا درآید. پس از سی سال ما هنوز با اصولی از این میثاق ملی
روبرو هستیم که سخن گفتن از اجرایشان دست اندرکاران را به خشم می آورد، به
صورتی که گویی گوینده با جمهوری اسلامی مخالفت کرده است. تأمین آزادیهای
سیاسی و اجتماعی، رفع تبعیض، امنیت قضایی و برابری در مقابل قانون، تفکیک
ناپذیری آزادی، استقلال و تمامیت ارضی کشور از یکدیگر، مصونیت حیثیت، جان و
مال اشخاص، ممنوعیت تفتیش عقاید، آزادی مطبوعات، ممنوعیت بازرسی نامه ها،
استراق سمع و هر گونه تجسس، آزادی احزاب و جمعیتها، آزادی برگزاری اجتماعات،
تمرکز دریافتهای دولتی در خزانه داری کل، تعریف جرم سیاسی و رسیدگی به آن
با حضور هیئت منصفه، آزادی بیان و نشر افکار در صدا و سیما و بیطرفی آن و .
. . هر یک اصولی روشن از قانون اساسی ما را به خود اختصاص داده اند؛ اصولی
که به راحتی و صراحت نقض میشوند و یا به صورتی ناقص و براساس تفسیرهای
مخالف با روح این میثاق ملی به اجرا درمی آیند، تا جایی که در اجرای اصل
ساده و روشنی چون آزادی تدریس زبانهای قومی و محلی به صرف سلیقه و پسند
شخصی مانع ایجاد میشود
مشابه همین برخورد گزینشی با آرمانهای انقلاب اسلامی نیز صورت گرفته است.
ما خواستار احیای آن بخش فراموش شده از اهدافی هستیم که این نهضت عظیم به
امید تحقق آنها آغاز شد. چه شعارهای بزرگی از انقلاب که اینک دم زدن از
آنها روی کسانی را ترش میکند، تا جائی که گویی اینها شعارهای ضدانقلاب
بودهاند. نمونه ای از آنها آزادی است؛ آزادی عقیده، آزادی بیان، آزادی پس
از بیان، آزادی انتخاب کردن و انتخاب شدن، آزادی به تمامی آن معنای جلیلی
که مردم ما در بهمن ۵۷ تأمین آن را یکی از مهمترین اهداف خود میدانستند، به
صورتی که پیروزی انقلاب را بهار آزادی نامیدند. این آزادی به مفهوم آزادی
سیاسی و حق انتقاد بی هراس از حاکمان بوده است
و مظلومتر از انقلاب اسلامی، جمهوری اسلامی و قانون اساسی، خود اسلام است؛
دینی که بسیار از آن نام میبرند و اندک به آن عمل میشود. چه بسیار که دین
را سرند میکنند، هر چه از آن که منافعشان ایجاب نکند به فراموشی میسپارند و
سلیقهها و مصلحتهای خود را متن اسلام مینامند، تا جایی که دروغ به مشخصهای
غیرقابل تفکیک از صدا و سیما تبدیل شود و زشتترین بداخلاقیها نشانه تعهد به
دین پیامبری تلقی گردد که برای تکمیل بزرگواریهای اخلاقی مبعوث شده است؛
شکنجه زندانیان و کشتن آنان، و اعمالی که قلم از ذکرشان شرم میکند
اگر برای حکمرانی مبتنی بر دین تنها یک رسالت وجود داشته باشد آن این است
که زمینه را برای زندگی توأم با ایمان آمادهتر کند. پس چرا فاصله جامعه ما
با زندگی ایمانی روزبه روز بیشتر میشود؟ این فاصله میراث انقلاب نیست. در
تابستان گرم ۵۸، چه بسیار بودند کسانی که برای نخستین بار رمضان را روزه
گرفتند و از این تجربه خود لذت بردند؛ میراث انقلاب ما این بود. میراث
انقلاب ما معنویتی بود که در دوران دفاع مقدس جامعه را فرا گرفت. میراث
انقلاب ما پرورش روحهای بزرگ و اخلاصهای مثال زدنی بود. انقلاب ما نشان داد
میتواند نورانیتی را که جامعه تشنه آن است تأمین کند. آخر یک بار هم که شده
میراثی را که از امام خود تحویل گرفتیم با ایران امروز مقایسه کنیم؛ جامعه
ای سودازده که در آن تحجر دولتسازی میکند؛ جامعه ای تقلب زده، دروغ زده
برخورد گزینشی با پیام دین و آن را مناسب سلیقه و منافع خود درآوردن، خرافه
و تحجر را به دامن آن بستن، پول و زور را جایگزین حکمت و موعظه حسنه کردن و
بخشهایی از روحانیت، این شجره هزار ساله را دولتی ساختن بیش از این هم
نباید نتیجه بدهد. زمانی که امام ما از اسلام ناب محمدی(ص) نام میبرد و آن
را در مقابل اسلام تحجرگرا و اسلام آمریکایی قرار میداد چنین روزهایی را
میدید. این پوستین وارونه اسمش اسلام هست، اما رسمش اسلام نیست. ما خواستار
بازگشت به اسلام ناب محمدی(ص)، این دین غریب هستیم. و خداونده وعده داده
است که ما را به راههای رسیدن به این تحفه آسمانی هدایت کند. والذین جاهدوا
فینا لنهدینهم سبلنا. و کسانی که در راه ما کوشش کنند به تحقیق آنان را به
راه هایمان هدایت میکنیم
آیا در این چند ماهه ندیدید که او چگونه به این وعده عمل کرد؟ پروردگار ما
ایمانهایمان را ضایع نکرد و نخواهد کرد، زیرا او به خلاف مدعیان، نسبت به
مردم دلسوز و مهربان است. و ما کان الله لیضیع ایمانکم ان الله بالناس
لرئوف رحیم. کام ملت از آنچه که گذشت تلخ است، اما کیست که دستاوردهای حاصل
شده در عين اين تلخ كامي ها را ناچیز بشمارد؟ ما با پوست و خون خود عظمت
آنچه در این ایام کوتاه حاصل شده است را درک میکنیم. ما چه کردیم که به این
دستاوردها رسیدیم. حقیقت آن است که جز ایمان به وعده الهی عملی متناسب با
این همه پیشرفت نداشتهایم. به حوادث این ایام بنگرید و در هر كدامشان راه
های خدا را که یکی پس از دیگری پیش پای ما گشوده شدند ملاحظه کنید. آنها را
هم که ببندند دادار از وفا به وعدهای که داده است عاجز نمیشود و راههایی
دیگر پیش پای کسانی که برای او میکوشند میگشاید؛ راههایی امن، راههایی
هموار، راههایی مستقیم که بدون تردید ما را به مقصد می رسانند. چرا به
خداوند توکل نکنیم حال آن که راههایمان را به ما نشان داده است؟ و ما لنا
الا نتوکل علی الله و قد هدانا سبلنا. با دسترسی به چنین راههایی ما نیاز
به تخطی از قانون، پشیمانی از مسالمت، توسل به تخریب یا وارد شدن به هر
کوره راه دیگری نداریم
و در آن سو نگاه كنيم كه مخالفان مردم با قدم گذاشتن در بیراهه ها چگونه رو
به نشيب ميروند. فرزندان انقلاب را به زندان انداختند تا اوهام خويش را
ارضا كنند. آنها چه نتيجه اي براي اين كار خود توقع داشتند؟ بدن رنجور
قرباني ترور را به بند كشيدند و ضارب او را آزاد و متمتع قرار دادند. آنها
انتظار داشتند از اين كار جز ريختن آبروي خود چه سودي ببرند؟ در سراشيبي
كوره راهي كه درون آن افتاده بودند خردشان جا ماند و عنانشان در دست افراط
گراني قرار گرفت كه نيمهه اي شب به خوابگاه دانشجويان غريب و مظلوم حمله
ميكنند و رايجترين كلمات در فرهنگ لغاتشان دشنامهاي ركيك است
رهروان راههاي خدا به اميدي كه از وعده او داشتند رسيدند؛ آيا مسافران
بیراهه نيز به آن چيزي كه بايد انتظارش را ميكشيدند نرسيدهاند؟ ملاحظه تقيه
و تملق اين و آن و شنيدن بوي حرص و بخل و آز از دهان تمجيدگران، برخورداري
از حمايت خطيبي كه از منبر مقدس نمازجمعه به خشونت تشويق و به اعتراف گيري
مباهات ميكند؛ ترس، ترس از تنهايي، ترس از آينده، ترس از عاقبت، ترسي كه با
ترساندن ديگران پنهانش ميكنند
مردم فداکار ایران! پیمانی است بر ذمه فرزندان انقلاب اسلامی که در
بازگرداندن آن به اصل نخستین اش از بذل هیچ کوششی کوتاهی نکنند، و عهدی است
بر عهده همراهان و یاران شما که در راه مبارزه با متقلبان و دروغگویان به
سرمایه اجتماعی و اعتمادی که ایجاد شده است، خیانت ننمایند. در عین حال
تکلیفی است بر همه ما که اگر مصلحت کشور و مردم را در امری دیدیم از ملامت
نترسیم و از شجاعت دریغ نورزیم. بنا بر چنین تعهداتی اینجانب برای رسيدن به
آرمانهایی که پیش روی خویش داریم به جز ادامه راه سبزی که در این چند ماهه
دنبال کردهاید پیشنهاد نمیکنم؛ راه سبز امید. راهی که از پیش از انتخابات
آغاز کردید و همچنان با عزم های استوار در آن گام می زنید. راهی که با دعا
و ندا و تکبیر، با گردهمایی های بزرگ و کوچک، با کوشش ها و جوشش ها و
گفتگوها و پرس و جوهای خود همچنان در آن قرار دارید
ما برای اشاره به جنبشی که آغاز کرده ایم از عنوان «راه» استفاده می کنیم
تا توفیق هایی که در هر مرحله به دست میآوریم پایان کار ندانیم و همواره
نگاه به کمالی برتر بدوزیم. علاوه بر آن ما در این مسیر چشم به جاده هایی
داریم که هدایت الهی پیش پایمان قرار میدهد. ما می اندیشیم و تدبیر میکنیم،
اما ایمان داریم که در عمل، تنها راههایی که او برایمان میگشاید از خود
کارسازی نشان میدهند
ما در راهی که خداوند پیش رویمان قرار داده است از نماد «سبز» استفاده کرده
ایم تا پرچم دلبستگی نسبت به اسلامی باشد که اهل بیت پیامبر(ع) آموزگاران
آن بوده اند؛ اهل بیت خرد، اهل بیت محبت، اهل بیت نورانیت.
و ما «امید» را سرمایه خود قرار دادهایم تا حاکی از هویت ایرانی مان باشد؛
امیدی که این ملت را از گردنه های سخت تاریخ عبور داده و حیات او را در
تلخترین روزهای این سرزمین تداوم بخشیده است؛ راه سبز امید
چندی پیش، زمانی که از این نام برای بیان ویژگی های حرکت شما استفاده کردم
تصور برخی بر آن قرار گرفت که حزب یا جبهه ای جدید در حال تشکیل است، حال
آن که این راه به هیچ وجه مشابهی و یا جایگزینی برای سامانهاي سیاسی رسمی
نیست و نیاز به آنها را منتفی نمی کند، بلکه حرکتی اجتماعی و دامنه دار
برای ترمیم و ایجاد برخی از بنیادین ترین زیرساختهای سیاسی است که همه
شئونات کشور را تحت تاثیر قرار خواهد داد و از جمله تشکلها و احزاب برای
فعالیت ثمربخش بدانها احتیاج مبرم دارند. قطعا جامعه ما برای محقق کردن
فضای باثبات سیاسی به احزاب صالح و قدرتمند نیازمند است و چه بسا زمانی که
زمینه برای فعالیت موثر و مفید سامان های سیاسی فراهم شود اینجانب و برخی
از همفکران شما نیز کوشش های خود را در چارچوب تشکلی متعارف از این نوع
قرار دهیم. اما راه سبز امید تشکلی از این نوع نیست. تحزب اساسا به معنای
آن است که گروهی از همفکران در سازمانی مشخص و دارای سلسله مراتب شناخته
شده گردهم بیایند. همچنین در یک حزب تأکید بر بیشترین همفکری و وحدت
حداکثری در عقاید است، حال آن که راه ما به عنوان مسیری که تجدید و تقويت
هويت ملی را هدف گرفته، بر وحدت حول حداقل نکات مشترک تکیه میکند؛ مجموعه
ای پیام محور و متشکل از تمامی سازوکارهای مدنی کوچک و بزرگ که در مسیر خود
هدفی مشترک را انتخاب کردهاند
صورت ظاهری اقداماتی که برای تداوم و تقویت حرکت کنونی مردم انتخاب میشود
در حکم لباسی است که بر قامت آن میدوزیم، و فاخرترین لباسها تنها در صورتی
برازنده خواهد بود که به فراخور واقعیت برده شود. واقعیت موجود در کشور ما
نسبت به آنچه که در گذشته بود تغییرات شگرفی کرده است. آنچه اینک در جامعه
ما نقش آفرینی میکند شبکه اجتماعی خودجوش و توانمندی است که در میان بخش
وسیعی از مردم شکل گرفته و نسبت به پایمال شدن حقوق خود معترض است. این
شبکه دارای ویژگیهای منحصر به فردی است که به هنگام تصمیم گیری در مورد راه
حلها و اقدامات آتی، باید به آنها توجه کرد. آنچه اينجانب در پاسخ به سوال
چه بايد كرد پيشنهاد ميكنم تقويت و تحكيم اين شبكه اجتماعي است
تجربه چندین دهه از تاریخ ایران که ما از نزدیک شاهد آن بوده ایم نشان
میدهد حرکات جمعی مردم ما تنها در دوران باروری، حیات و سرزندگی این هسته
ها به نتیجه میرسند. آن چیزی که از آن به عنوان جامعه ای زنده و فعال نام
میبریم، جامعه ای که به صورت موثر، آگاهانه و خلاق نسبت به حوادث واکنش
نشان میدهد و امكان استبداد و تخطي ساختارهاي قدرت از خواست خود را از ميان
ميبرد ترکیبی تشکیل یافته از چنین شبكه قدرتمندي است
وظيفه اي كه امروز بر عهده همه ما قرار دارد و به صورتي فطري از جمعهاي
كوچك و بزرگ و حتي احزاب و تشكلهاي سياسي ما سر ميزند آن است كه به صورت
هسته هاي معين براي چنين شبكه اي عمل كنيم
از مهمترین نقاط قوت این شبکه، شکل طبیعی اجزای آن است. این واحدها عبارت
از گروههایی کوچک اما بسیار متکثر از همفکرانی است که در قالب روابط سابقه
دار دوستی یا خویشاوندی یا همکاری نسبت به هم آشنایی و اعتماد پیدا کرده
اند، به صورتی که انحلال آنها امکانپذیر نیست، زیرا به معنای انحلال جامعه
است. این واحدها همواره وجود دارند، اما به صرف وجود، شبکه اجتماعی موثری
را شکل نمیدهند. با این همه اولین قدم در راه حل پیشنهادی اینجانب آن است
که ما ایرانیان، در هر کجای جهان که هستیم، باید این هسته های اجتماعی را
در میان خود تقویت کنیم. باید خانه هایمان را رو در روی یکدیگر بسازیم؛ به
تعبیر قرآن خانه های خود را قبله قرار دهیم، یعنی به این هسته های اجتماعی
که واحدهای بنیادین جامعه ما هستند بپردازیم، اهمیت آنها را بشناسیم و بیش
از پیش به آنها رو کنیم تا قدرتهای نهفته ای که دارند برای ما ظاهر شود.
خانه های خود را قبله قرار دهیم؛ یعنی اگر تا پیش از این هر دو ماه یک بار
همدیگر را ملاقات میکردیم اینک هفته ای دوبار گرد هم جمع شویم. قدرت شبکه
های اجتماعی ما در این امر است
گرد هم جمع شويم تا چه كنيم؟ اين نخستين سوالي است كه معمولا در چنين
شرايطي از يكديگر ميپرسيم. ما معمولا تصور ميكنيم آنچه در اين گردهمآيي ها
اهميت دارد كاري است كه در قالب آنها با كمك يكديگر به انجام ميرسانيم.
البته این تصور درستی نیست، اما تصوری طبیعی است. از این روست که واحدهاي
اجتماعي اگر محوری برای فعالیتهای ثمربخش قرار نگیرند بهمانند درختانی که
میوه هایشان چیده نشود بازدهی خود را از دست میدهند، لذا باید آنها را
موضوع تلاشهای اثرگذار اعتقادی، اجتماعی، سیاسی، علمی، فرهنگی، هنری، ورزشی،
عامالمنفعه و دیگر فعالیتهای مدنی مشابه قرار داد تا در درازمدت و پس از
عبور امواج حادثه و عاطفه همچنان به ایفای نقش تاریخسازی که از آنها انتظار
داریم بپردازند
جمع های خویشاوندی، همسایگی، دوستی، جلسات قرآن، هیئات مذهبی، کانونهای
فرهنگی و ادبی، انجمنها، احزاب، جمعیتها، تشکلهای صنفی، نهادهای حرفهای،
گروههایی که با هم ورزش میکنند یا در رویدادهای هنری حاضر میشوند، حلقه
همکلاسیها، گروه فارغ التحصیلانی که هنوز دور هم جمع می شوند، همکارانی که
با یکدیگر صمیمیت یافته اند، و . . . ؛ هر کدام از ما در چندین نمونه از
این زیرمجموعه های کوچک عضویت داریم و این دستمایه اصلی گفتگو و ارتباط
میان هسته های جامعه ماست. بلكه تجربیات اخیر نشان داد خردهرسانه هایی که
از این روابط زاده میشوند میتوانند سریعتر و موثرتر از هر رسانه عمومی دیگر
عمل کنند، مشروط بر آن که ظرفیتهای این شبکه از طریق توافق بر روی یک آرمان
بزرگ به فعلیت برسد
ما زمانی موفق به برقراری ارتباط موثر با یکدیگر خواهیم شد که در شعاری
مشترک همصدا شویم؛ شعاری دقیق و عمیق که قادر به تأمین خواستههای ما باشد.
بخش مهمی از توانمندیهایی که اینک در شبکه های اجتماعی ما ایجاد شده است
مرهون آن است که شعار و آرمانی مشترک پیدا کرده ایم. تعادل طلايي ويژگي مهم
اين شعار و آرمان است، به صورتي كه اگر بر آن بيفزاييم چه بسا كساني كه
نتوانند يا نخواهند با آن همصدا شوند، و اگر از آن بكاهيم چه بسا قشرهايي
كه اميدهاي خود را در آن نيابند. این بزرگترین سرمایه ماست که باید در
پالایش و پاسداری از آن بیشترین دقت و همت را به کار بگیریم
ما اگر صرفاً در یک انتخابات شرکت کرده بودیم برخورداری از حمایت اکثریت
مردم برایمان کافی بود. اما در یک حرکت عظیم اجتماعی، اکثریت تنها زمانی به
پیروزی میرسد که به اجماع نزدیک شود و آن گاه از مشروعیت غیرقابل مقاومت
برخوردار خواهد شد که توجه خود را نسبت به دغدغه ها و حقوق کسانی که امروز
یا فردا ممکن است متفاوت با او بیندیشند و در اقلیت قرار گیرند به اثبات
برساند
نمیتوان از جامعه ای که بخش قابل توجهی از آن دچار جبر نان و از تأمین
نیازها اولیه خود ناتوان است انتظار مشارکت گسترده در فرآیند توسعه سیاسی
را داشت. البته عکس این رابطه نیز صادق است و جامعه ای که از آزادیها و
آگاهیهای اساسی محروم شود در تأمین معیشتی که لیاقت آن را دارد نیز
درمیماند و حتی در عهد درآمدهای افسانها ی، به پیشرفتی بیشتر از صدقه پروری
و واگذار کردن اختیار بازار و اقتصاد ملی خود به بیگانگان نائل نمیشود. ما
بر این باوریم که آزادی زمانی دوام دارد که با عدالت توأم باشد. به همان
اندازه که محدودیتهای جاری برای آزادی بیان و امکان برگزاری اجتماعات نگران
کننده است، وجود فقر، فساد و تبعیض در سطحی گسترده چشم انداز دسترسی به
جامعهای آرمانی مبتنی بر قانون اساسی را تیره میکند، به ویژه آن که در
سیاست سالهای اخیر دورنمای روشنی برای خروج از ا ین وضعیت ملاحظه نمیشود،
به صورتی که وارد آمدن صدمات اساسی به تولید ملی، تداوم فعالیت سودآور
اقتصادی را به یک آرزو و یافتن شغل مناسب را به دغدغه اصلی جوانان و
خانواده های آنان مبدل ساخته است
راههای خدا متکثر است و برای دفع ظلم و استبداد و تحقق ایرانی پیشرفته، ما
نباید به قدم گذاشتن در یکی از آنها یا همراهی با یکی از همفکران خود اکتفا
کنیم. ما در پیوندهای خود به نظمی نیاز داریم تا اگر دست تطاول و ظلم فردی
یا افرادی از همراهانمان را ربود و واحد یا واحدهایی از این شبکه اجتماعی
گسترده را ویران کرد، لطمه ای به حیات و پویایی آن وارد نشود و با تکیه بر
خرد جمعی، در هر مرحلهای از این مسیر بتوانیم اهداف پیشاروی خویش را
شناسایی و با بلندترین گامها به سوی آن حرکت کنیم
همچنین اگر در جناحی که قدرت خود را در مخالفت با مردم و خواسته های به حق
آنان توهم کرده است خواستی برای برون رفت از بحران وجود داشته باشد حداقل
آنچه که در این مرحله می تواند به این هدف کمک کند اقدامات زیر است:ا
ا1. تشکیل گروه حقیقت یاب و حکمیت مورد قبول همه ذی نفعان در مورد انتخابات
دهم ریاست جمهوری و رسیدگی به تخلفات و تقلب های انجام گرفته و اعمال
مجازات برای خاطیان
ا2. اصلاح قانون انتخابات به صورتی که شرایط برای برگزاری عادلانه و
منصفانه انتخابات و اطمینان مردم از این امر فراهم شود.
ا3. شناسایی و مجازات عاملان و آمران فجایعی که در حوادث پس از انتخابات بر
علیه مردم صورت گرفته است در تمامی نهادهای نظامی، انتظامی و رسانه ای
ا4. رسیدگی به آسیب دیدگان حوادث پس از انتخابات و خانواده های جان باختگان،
آزادی همه دست اندرکاران، فعالان سیاسی و نیروهای مردمی دستگیر شده، مختومه
کردن پرونده ها، اعاده حیثیت از آنان و خاتمه یافتن تهدیدها و آزارهایی که
همچنان برای واداشتن آنان به عدم تظلم و پیگیری حقوق شان صورت می گیرد.
ا5. اعمال اصل ۱۶۸ قانون اساسي در خصوص تعريف جرم سياسي و رسيدگي به جرايم
سياسي با حضور هيئت منصفه
ا6. تضمين آزادي مطبوعات، تغيير رفتار جانبدارانه صدا و سيما، رفع
محدوديتهاي اعمال شده براي برخورداري احزاب، گروههاي سياسي و نگرشهاي مختلف
از ارائه ديدگاههاي خود در رسانه ها، به ويژه صدا و سيما و اصلاح قانون
رسانه ملی به صورتی که رسانه ملی نسبت به اعمال خلاف قانون خود پاسخگو قرار
گیرد.
ا7. به فعلیت درآمدن ظرفیت های ایجاد شده در قالب تفسیر اصل ۴۴ قانون اساسی
برای ایجاد رسانه های شنیداری و دیداری خصوصی
ا8. تضمين حق اساسي مردم در تشکيل اجتماعات و راهپيمايي ها با اعمال اصل ۲۷
قانون اساسي
ا9. تصویب منع مداخله نظامیان در امور سیاسی و جلوگیری از دخالت نیروهای
مسلح در فعالیتهای اقتصادی
ما در راهی پر از نورانیت وارد شده ایم که از هم اینک سالخوردگان را جوان و
جوانان را پخته کرده است. برای خود و شما در این مسیر از خداوند یاری
میطلبم و امیدوارم با همکاری و همراهی همه دلسوزان نظام و انقلاب اهداف ملت
در هر مرحله از این مسیر روشن و محقق شود.
میرحسین موسوی عصر شنبه، ۱۴ شهریور ۱۳۸۸ |